Henk: bezorger van een geluksmomentje

“Mijn agenda is vol en daar ben ik blij mee.” Een energieke, jonge man zit voor mij, zijn ogen stralen terwijl hij dit zegt. Ik maak kennis met Muhammad Gargoum en als hij zijn leeftijd noemt val ik bijna van mij stoel. Hij ziet er jonger uit dan dat hij in werkelijkheid is. Hij heeft al een heel leven van “mooie ups en diepe downs” achter de rug. Het is hem zeker allemaal niet voor de wind gegaan. Hij zegt: “Ik ben hier weer bij nul begonnen, en heb mijn waardigheid weer terug gevonden. Ik ben weer op weg naar mijne beter zelf.” Hij gaat verder en zegt met veel overtuiging: “Ik blijf geloven in een betere toekomst. Een betere wereld voor de mensen. Daar wil Muhammad zijn bijdrage aan leveren. ” Dit is zijn drijfveer voor al het vrijwilligerswerk wat hij doet. Want Muhammad werkt niet alleen als vrijwilliger bij de Voedselbank Deventer, wandelt niet alleen met ouderen, hij helpt ook met activiteiten bij het ''Leger des Heils'', werkt met jongeren bij de scouting en is daar echt actief als vrijwilliger aan de slag bij "Buddy to Buddy" van de gemeente. Muhammad vindt het heel belangrijk deel te nemen aan de gemeenschap, de samenleving. Zijn hele leven heeft hij altijd gekeken naar wat is nodig en hoe hij daar een bijdrage aan kon leveren. Zo heeft hij vroeger schooltassen gezorgd voor kinderen die niets hadden. “Vrijwilligers werk is geen liefdadigheid.” Muhammad heeft duidelijke ideeën. Wanneer ik hem daar over hoor vertellen dan schiet mij het woord “omdenken” te binnen. Hij is van mening dat iedereen erbij hoort en zijn plek mag hebben. Dat draagt hij uit en door zijn activiteiten kent hij veel mensen in Deventer. Plots legt hij een nieuwe uitspraak op tafel: “Vrijwilligers werk is geen liefdadigheid.” Ik kijk hem verbaasd aan. “Bij vrijwilligers werk ga je een proces aan, bij liefdadigheid niet.” Dat is voor hem het verschil. Hij houdt van dat proces dat hij met die ander(en) aangaat. Er ontstaat verbinding en dat is wat hij van belang vindt. “Je geeft wat je kunt, maar je krijgt er altijd wat voor terug.” Dat is het bijzondere zegt Muhammad. Interview: Gerrie Nieuwenhuis Foto's: Ingrid de Vlaming & Ebrahim Mohseni

“We zijn allemaal heel verschillend, maar hebben overwegend dezelfde normen en waarden.” Kees vindt het leuk om met zoveel verschillende mensen samen te werken. Binnen de woongemeenschap neemt hij dan ook graag verantwoordelijkheid. Hij is actief in de gereedschaps- en compostwerkgroep en zit in het bestuur. Eerst als penningmeester, inmiddels als voorzitter. Een rol die goed bij hem past, want ook in zijn werk als docent aan de universiteit begeleidt en stuurt hij groepen aan. De keuze om in een woongemeenschap te wonen, maakten Kees en zijn gezin bewust. “We vinden het belangrijk om iets te doen tegen de individualisering. Dat je elkaar kent en samen dingen oppakt.” Voor Kees voelt het dan ook vanzelfsprekend om zich in te zetten. Toen de voorzitter vertrok en niemand anders de rol op zich nam, nam Kees die verantwoordelijkheid op zich. Samen doen “Iets doen voor een ander is er bij mij met de paplepel ingegoten.” Zijn vader was dominee en ook tijdens zijn studententijd deed Kees vrijwilligerswerk bij een daklozenopvang. Nu combineert hij zijn vrijwilligerswerk met zijn baan aan de universiteit en een gezin met twee jonge dochters. “Ik kan de meeste taken heel flexibel plannen. Als de kinderen slapen, doe ik vaak nog even wat in een verloren uurtje.” Door samen te werken leert Kees zijn buren op een andere manier kennen. Sommige buren ziet hij eigenlijk alleen tijdens bestuursvergaderingen. “Soms zie je dan ineens een kant van iemand die je helemaal niet kende.” Juist die ontmoetingen vindt hij waardevol. Ook het voorzitterschap heeft hem veel geleerd. Vooral over leiderschap en hoe je samen tot oplossingen komt. “Ik vraag regelmatig advies aan vrienden die zelf leidinggeven. Dat kan ik direct in de praktijk brengen en daar leer ik veel van.” Volgende zomer mag Kees vanwege de regels niet langer in het bestuur. Misschien gaat hij daarna buiten de woongemeenschap op zoek naar een nieuwe plek om vrijwilligerswerk te doen. “Iets voor een ander doen blijft voor mij belangrijk en je krijgt er zelf ook veel voor terug.” Tekst & foto door: Sterre van Niekerk

We zitten samen aan een tafeltje bij de speeltuinvereniging “de Hoven”. Het geluid van spelende kinderen op de achtergrond. Ik heb een gesprek met Henk Groen, en wie kent hem niet. “Nee” niet de schrijver H. Groen, bekend van het boek “Pogingen om iets van het leven te maken” maar H. Groen, Henk die op “de Worp’” woont. Alhoewel Henk wel een goed voorbeeld is van iemand die iets van het leven maakt. Het is een vieve man die veel binnen de gemeenschap in en voor de wijk doet. “Door vrijwilligerswerk blijf je letterlijk en figuurlijk in beweging, daar blijft een mens gezond van.” en dat verklaart waarschijnlijk de verschijning van Henk. Want hij is bij veel activiteiten op de worp te vinden. “Het is ooit begonnen omdat ik gevraagd werd of ik niet mee wilde helpen met het huttenkamp.” Een groots, geweldig, fantastisch festijn voor kinderen aan het eind van de zomervakantie. “Ik was net of nog net niet met pensioen“ zegt hij “en zoals dat dan gaat komt van het een het ander. Ik doe nu voor verschillende activiteiten administratie, m.n. financiële activiteiten. Maar daar komen vaak ook hand en spandiensten, want ik steek graag de handen uit de mouwen. Financiën en administratie dat is wel mijn oude vak. En ik houd er van mijn kennis te gebruiken.” Henk vindt het leuk om een bijdrage te leveren. Van speeltuinverenging, volkstuinvereniging, voedselbos tot “kleding loop”. Henk vertelt er enthousiast over. Wanneer ik vraag hoeveel tijd hij besteed aan vrijwilligerswerk dan denkt hij diep na. “Nou ja” zegt hij dan “mensen zeggen weleens, “Henk kom je wel toe aan onderhoud van je eigen huis.” Dan moet ik eerlijk zeggen dat schiet er wel eens bij in.” “Weet je” zegt hij: “Met vrijwilligerswerk maak je veel vrienden. Het is een verrijking van mijn leven.”