'Ik ga toch zeker niet stilzitten!'

Wat ooit begon met het jaarlijks inzaaien van een lint van wilde bloemen in de berm, is uitgegroeid tot een reeks wekelijkse activiteiten waarin natuur, ontmoeting en verbinding centraal staan. Achter dit initiatief staan twee bevlogen vrijwilligers: Adjo Tjon en André Peters uit Diepenveen, organisatoren van de week 'Diepenveen bloeit op'. 'Op ruimte wordt vaak gebouwd en van stenen wordt zelden groen gemaakt.' Adjo is vanuit Utrecht in Diepenveen komen wonen en André is in Diepenveen geboren. Een mooi duo, die veel tijd samen steken in vrijwilligerswerk. Met hun activiteiten dragen zijn bij aan vergroting van kennis over de natuur en bewustwording van de mooie omgeving van Diepenveen. 'Wanneer je ergens kennis over hebt kun je er ook voor zorgen.' zegt Adjo. 'En daarnaast zorgen de activiteiten voor ontmoeting en verbinding. Ook een van de doelstellingen van ‘Groen Vitaal’, vult André aan. Adjo vertelt enthousiast verder: 'Ik wil graag dat mensen zich bewust worden van de mooie omgeving waarin we hier wonen. Ik kom zelf uit Utrecht een gebied met minder groen. Ik zeg altijd: 'Op ruimte wordt vaak gebouwd en van stenen wordt zelden groen gemaakt.' Ik wil mij inzetten voor het behoud van het groen, want het is zo prachtig. Als je dat voorlief neemt kan het zomaar verdwijnen door mensen. Daarvoor maak ik tijd vrij en maak ik verbinding met anderen. Vrijwilligers werk betekent tijd vrijmaken voor elkaar André is zich vanaf 2020 steeds meer gaan bezighouden met het thema duurzaam o.a. als energiecoach bij Deventer Energie. Daarnaast heeft hij zich in Diepenveen aangesloten bij 'Groen vitaal', waar ‘Diepenveen bloeit op' uit is ontstaan. Iets doen voor de gemeenschap, daar is hij mee opgegroeid. Hij kent het begrip noaberschap heel goed. 'Dat was bij ons een gegeven, had bepaalde regels, verplichtingen.' Gebruik maken van elkaars kennis en vaardigheden vertelt André. Ik leg overal mijn oor te luister en wanneer ik hoor dat iemand een speciale deskundigheid, vaardigheid of hobby rond het thema groen heeft, dan onthoud ik dat. Ik leg het dan meteen Adjo voor: ‘Is dit iets voor onze week?’ Veur mekaare, deur mekaare!' Het dorp dichter bij de natuur brengen en dichter bij elkaar. Dat is wat deze twee enthousiastelingen willen. 'Het is een levendig dorp door al die vrijwilligers.' zegt Adjo. André knikt instemmend: 'Het dorp is volop in beweging. Door de dorpsvisie zijn er veel nieuwe activiteiten, ook oude activiteiten zijn weer nieuw leven ingeblazen.' Adjo kijkt nadenkend en vragend André aan en zegt: 'Hoe is die slogan ook alweer André?' Veur mekaare, deur mekaare!' 'Ja, die uitspraak draagt het vrijwilligerswerk'. Ze knikken beide instemmend. Interview: Gerrie Nieuwenhuis Foto's: I ngrid de Vlaming

“Voetbalvrienden Deventer is een verrijking in mijn leven!” “Ik had eigenlijk niets met voetbal,” zegt Monique. “We waren met zijn drieën thuis: vader, moeder en ik. Mijn vader was een sportliefhebber, zij het passief. Voetbal en andere sporten op TV kijken. Mijn moeder en ik kregen geen kans. Geen denken aan; mijn vader was de baas van de afstandsbediening! Bovendien vergrootte het vandalisme in de jaren ´80 en ´90 mijn weerzin nog meer.” Jaren later trok een artikel over de maatschappelijke betrokkenheid van Go Ahead Eagles, in het plaatselijk sufferdje, haar aandacht. Tevens was er een actie van de Stentor, waarmee een Club Card voor twee jaar voor de prijs van één jaar kon worden bemachtigd. Waarom niet, dacht ze. De eerste wedstrijd was de streekderby tegen PEC Zwolle, die met 3 - 2 werd gewonnen. “Uiteindelijk wilde ik ook zelf voetballen.” “Ik kreeg er plezier in en ging naar elke wedstrijd. Uiteindelijk wilde ik ook zelf voetballen en ging op zoek naar een eigen club.” Na wat omzwervingen kwam ze bij FC RDC in Borgele terecht en werd daar een bekend gezicht: naast voetballen draaide ze bardiensten en zit nu in de redactie van het FC RDC Magazine. Op een dag vroeg een speler: “Monique, wil jij de coördinatie van voetbalgroep ‘Bal bij Stier’ overnemen?” Een groep mannen die op zondag samen voetbalden bij het beeld van de stier in het Rijsterborger park. Natuurlijk, en later voegde ze deze groep samen met een groep op het Auping-veld. Zo ontstond ‘Voetbalvrienden Deventer.’ Jongens en mannen van 10 tot 75 jaar. Zeker veertien nationaliteiten die op zondagochtend van 10.00 - 12.00 uur samen toernooitjes spelen. Vrijwilligerswerk brengt je op ideeën Monique deelt de teams in, zorgt voor ballen en hesjes, leert spelers het belang van samenspelen, discipline van aan- en afmelden en op tijd komen. Kortom, ze werkt aan saamhorigheid, integratie en omgangsvormen. Ze straalt als ze over ‘haar mannen’ vertelt: “Het contact met al die nationaliteiten is een enorme verrijking gebleken. Het heeft ertoe geleid dat ik de opleiding voor NT2-docent wil gaan volgen.” Een andere toekomst tegemoet! Interview door Gerrie Nieuwenhuis - Fotografie door Geb Kos

Ruim 250 mensen per week vinden praktische hulp en een luisterend oor bij de ruim 70 vrijwilligers van het Meester Geertshuis. Elk contact start met een kop koffie in een huiskameromgeving en met de vraag ‘Hoe gaat het met je? Wat brengt je hier?’ De verhalen die dan volgen helpen bij het helpen. Budgetcoaches, inloop, spreekuur, uitgifte van voedselpakketten, inloop, schilderlessen, een naaiatelier, mee-eten met de Pot van Geert: het is een greep uit de veelzijdige activiteiten van het Meester Geertshuis om mensen weer op de rit te krijgen. De vrijwilligers zijn net zo veelzijdig, bijvoorbeeld Trijnie (69), Astrid (46) en Sanne (25). Helpen om het leven weer op de rit te krijgen Trijnie is al bijna 3 jaar vrijwilliger, bij de inloop en het spreekuur. ‘Ik kende het Meester Geertshuis vanuit mijn werk. Toen ik met pensioen ging dacht ik ‘dat is een leuke club om vrijwilligerswerk voor te doen’. En dat klopt. Bij het spreekuur ontmoet je allerlei soorten mensen, elk met een eigen verhaal. Jong en oud, mensen die zelfstandig wonen of juist begeleid, echt van alles. En de vragen zijn net zo divers. Vaak financieel, maar ook op sociaal gebied. Mensen die op straat gezet zijn of in schulden zitten, maar ook mensen die van het kastje naar de muur gestuurd worden. Die niet weten wat ze nu moeten doen. Ik luister en sluit aan bij wat ze nodig hebben, zodat ze daarna weer zelf verder kunnen. Bijvoorbeeld door te helpen bij het aanvragen van DigiD of een e-mailadres of kosten en inkomsten op een rijtje te zetten. Als vrijwilliger bij het spreekuur ben je een spin in het web; wij weten de lijntjes. Het ene moment ben ik in gesprek om dingen te regelen en ga ik bijvoorbeeld mee naar een advocaat en het andere moment ben ik een boterham aan het smeren, een jas aan het maken of iemand aan het troosten. Het is heel divers. Met velen houd ik contact, gewoon om te horen hoe het met ze is. En als je een knuffel krijgt van een bezoeker dan voel je hoeveel je betekent voor een ander.’ ‘Ik voel me weer mens’ Astrid werkt bijna een half jaar als vrijwilliger. ‘Ik ben hier als hulpvrager binnen gekomen. Ik kende het Meester Geertshuis niet, dacht dat het onderdeel was van de reguliere instanties. Maar het voelde duidelijk anders. De persoonlijke aandacht en het warme welkom zorgde ervoor dat ik me weer mens begon te voelen. De praktische hulp, een luisterend oor, samen dingen doen als je het eng vindt; dat maakt het verschil. Dat wilde ik ook voor een ander betekenen, als ik zelf mijn leven weer op de rit had. Ik heb geen moment spijt gehad dat ik ben ingestapt! Het vrijwilligerswerk doet mij heel goed. Ik word steeds sterker en blijer. En dat werkt ook weer door op mijn kinderen. Ik voel me weer mens en maak een verschil in mijn omgeving. Dat voelt goed.’ Van mens tot mens Ook Sanne is als hulpvrager binnengekomen. Nu werkt zij al zo’n 3 jaar als vrijwilliger bij het spreekuur en bij de uitgifte van voedselpakketten (van de voedselbank). ‘Ik hoorde via via van hier en ben uiteindelijk naar het spreekuur gegaan. Daar waren mensen die vroegen hoe het met mij ging, in plaats van mij als een probleem te zien. Ik was helemaal verrast dat het ook zo kon gaan. Toen ik uit mijn problemen was wilde ik onderdeel van deze plek zijn. Waar mensen elkaar als mensen zien, waar ze meedenken uit goede intentie. Het is echt superleuk om te doen. Ik heb hele fijne collega’s en er hangt een fijne sfeer. Iedereen werkt hier omdat ze het willen, vol enthousiasme. Ik heb veel geleerd en ben gegroeid als mens. Mijn straatkennis kan ik mooi toepassen. En wat ik mooi vind is dat we niet vast aan de gemeente zitten. Wij kijken naar de mens en zoeken daar oplossingen voor. Dat geeft een vrij gevoel. Binnenkort ga ik starten met de opleiding social work. Dan zie je wat er kan gebeuren als je van mens tot mens werkt. Dan gebeuren er mooie dingen.’ Wil jij ook graag van mens tot mens werken als vrijwilliger? Neem contact op met [email protected]