Johan: 'Ik ga toch zeker niet stilzitten!'

Dat is Silvia Sanders, men zegt weleens over haar: “Ze kan toveren met verf, wat haar ogen zien maken haar handen.” In 2001 kwam Silvia in Lettele wonen. Ze zegt: “Een dorp is leuk, gaat zeker voor je leven, wanneer je een steentje bijdraagt.” Al gauw werd ze door bekenden gevraagd om deel te nemen aan de groep decorbouwers voor de jaarlijkse revue. In oktober komt de groep decorbouwers (5 mannen en Silvia) voor het eerst bij elkaar. De schrijvers van de revue leveren dan hun eerste teksten en ideeën over het decor aan. Hun werk vangt dan aan. Enthousiast begint ze te vertellen over haarzelf en over de boys. De boys zijn voor het grovere werk zagen, timmeren enz. Wanneer dat klaar is zeggen ze tegen haar: “redt oe der moar met”. “Ja en dan komt het fijne werk, de details” zegt Silvia. Ze straalt en vervolgt: ‘Ik ben gewoon een van de guys, ze noemen mij Silly. En ik ben ook wel een beetje Silly. Soms veel te precies volgens de mannen.” Ze kijkt wat nadenkend voor zich uit. Pakt haar telefoon en laat een foto zien van gemaakte grote kruidenpotjes. “Kijk” zegt ze “op die kruidenpotjes zet ik dan niet alleen de streepjes van de barcode maar ook de juiste cijfers. De gabbertjes vinden dat soms overbodig maar ze weten dat hun Silly een beetje silly is. En ja eigenlijk ben er ook wel trots op als het er mooi en precies uit ziet.” Soms zegt ik tegen mijzelf: “misschien kan het ook wel wat minder. Maar…” En trekt haar schouders op. We zijn een leuk team hebben dezelfde humor, teuten niet en na het werk drinken we gezellig een biertje. De revue in Lettele doet er zijn voordeel mee. Ieder jaar weer kleurige, mooi uitgewerkte decorstukken. Tekst: Gerrie Nieuwenhuis Foto: Ingrid de Vlaming

Wat ooit begon met het jaarlijks inzaaien van een lint van wilde bloemen in de berm, is uitgegroeid tot een reeks wekelijkse activiteiten waarin natuur, ontmoeting en verbinding centraal staan. Achter dit initiatief staan twee bevlogen vrijwilligers: Adjo Tjon en André Peters uit Diepenveen, organisatoren van de week 'Diepenveen bloeit op'. 'Op ruimte wordt vaak gebouwd en van stenen wordt zelden groen gemaakt.' Adjo is vanuit Utrecht in Diepenveen komen wonen en André is in Diepenveen geboren. Een mooi duo, die veel tijd samen steken in vrijwilligerswerk. Met hun activiteiten dragen zijn bij aan vergroting van kennis over de natuur en bewustwording van de mooie omgeving van Diepenveen. 'Wanneer je ergens kennis over hebt kun je er ook voor zorgen.' zegt Adjo. 'En daarnaast zorgen de activiteiten voor ontmoeting en verbinding. Ook een van de doelstellingen van ‘Groen Vitaal’, vult André aan. Adjo vertelt enthousiast verder: 'Ik wil graag dat mensen zich bewust worden van de mooie omgeving waarin we hier wonen. Ik kom zelf uit Utrecht een gebied met minder groen. Ik zeg altijd: 'Op ruimte wordt vaak gebouwd en van stenen wordt zelden groen gemaakt.' Ik wil mij inzetten voor het behoud van het groen, want het is zo prachtig. Als je dat voorlief neemt kan het zomaar verdwijnen door mensen. Daarvoor maak ik tijd vrij en maak ik verbinding met anderen. Vrijwilligers werk betekent tijd vrijmaken voor elkaar André is zich vanaf 2020 steeds meer gaan bezighouden met het thema duurzaam o.a. als energiecoach bij Deventer Energie. Daarnaast heeft hij zich in Diepenveen aangesloten bij 'Groen vitaal', waar ‘Diepenveen bloeit op' uit is ontstaan. Iets doen voor de gemeenschap, daar is hij mee opgegroeid. Hij kent het begrip noaberschap heel goed. 'Dat was bij ons een gegeven, had bepaalde regels, verplichtingen.' Gebruik maken van elkaars kennis en vaardigheden vertelt André. Ik leg overal mijn oor te luister en wanneer ik hoor dat iemand een speciale deskundigheid, vaardigheid of hobby rond het thema groen heeft, dan onthoud ik dat. Ik leg het dan meteen Adjo voor: ‘Is dit iets voor onze week?’ Veur mekaare, deur mekaare!' Het dorp dichter bij de natuur brengen en dichter bij elkaar. Dat is wat deze twee enthousiastelingen willen. 'Het is een levendig dorp door al die vrijwilligers.' zegt Adjo. André knikt instemmend: 'Het dorp is volop in beweging. Door de dorpsvisie zijn er veel nieuwe activiteiten, ook oude activiteiten zijn weer nieuw leven ingeblazen.' Adjo kijkt nadenkend en vragend André aan en zegt: 'Hoe is die slogan ook alweer André?' Veur mekaare, deur mekaare!' 'Ja, die uitspraak draagt het vrijwilligerswerk'. Ze knikken beide instemmend. Interview: Gerrie Nieuwenhuis Foto's: I ngrid de Vlaming

“Voetbalvrienden Deventer is een verrijking in mijn leven!” “Ik had eigenlijk niets met voetbal,” zegt Monique. “We waren met zijn drieën thuis: vader, moeder en ik. Mijn vader was een sportliefhebber, zij het passief. Voetbal en andere sporten op TV kijken. Mijn moeder en ik kregen geen kans. Geen denken aan; mijn vader was de baas van de afstandsbediening! Bovendien vergrootte het vandalisme in de jaren ´80 en ´90 mijn weerzin nog meer.” Jaren later trok een artikel over de maatschappelijke betrokkenheid van Go Ahead Eagles, in het plaatselijk sufferdje, haar aandacht. Tevens was er een actie van de Stentor, waarmee een Club Card voor twee jaar voor de prijs van één jaar kon worden bemachtigd. Waarom niet, dacht ze. De eerste wedstrijd was de streekderby tegen PEC Zwolle, die met 3 - 2 werd gewonnen. “Uiteindelijk wilde ik ook zelf voetballen.” “Ik kreeg er plezier in en ging naar elke wedstrijd. Uiteindelijk wilde ik ook zelf voetballen en ging op zoek naar een eigen club.” Na wat omzwervingen kwam ze bij FC RDC in Borgele terecht en werd daar een bekend gezicht: naast voetballen draaide ze bardiensten en zit nu in de redactie van het FC RDC Magazine. Op een dag vroeg een speler: “Monique, wil jij de coördinatie van voetbalgroep ‘Bal bij Stier’ overnemen?” Een groep mannen die op zondag samen voetbalden bij het beeld van de stier in het Rijsterborger park. Natuurlijk, en later voegde ze deze groep samen met een groep op het Auping-veld. Zo ontstond ‘Voetbalvrienden Deventer.’ Jongens en mannen van 10 tot 75 jaar. Zeker veertien nationaliteiten die op zondagochtend van 10.00 - 12.00 uur samen toernooitjes spelen. Vrijwilligerswerk brengt je op ideeën Monique deelt de teams in, zorgt voor ballen en hesjes, leert spelers het belang van samenspelen, discipline van aan- en afmelden en op tijd komen. Kortom, ze werkt aan saamhorigheid, integratie en omgangsvormen. Ze straalt als ze over ‘haar mannen’ vertelt: “Het contact met al die nationaliteiten is een enorme verrijking gebleken. Het heeft ertoe geleid dat ik de opleiding voor NT2-docent wil gaan volgen.” Een andere toekomst tegemoet! Interview door Gerrie Nieuwenhuis - Fotografie door Geb Kos