Navigatie overslaan
Deventer Doet Home
  • organisaties
  • kennis
  • nieuws
Account aanmakenLog in

Contact

  • Kleine Overstraat 75, 7411 JK Deventer, Nederland
  • [email protected]
  • +31 570 615 805

Deventer Doet

  • Vrijwilligers
  • Organisaties
  • Kennis
  • Contact
  • Team

Doe mee

  • Activiteiten
  • Zoek Organisaties
  • Organisatie toevoegen
  • Account aanmaken
  • Log in
  • Help
  • Content policy
  • Privacyverklaring
  • Algemene Voorwaarden
  • Toegankelijkheidsverklaring

Powered by Deedmob tools (opent in een nieuw venster)

Post | maart 2024 | 3 min lezen

#Meedoen: Ahmed en Dalia volgen elk hun eigen weg

Door

Michiel ten Bulte

Het raam van de plek waar Ahmed elke woensdag zit, kijkt uit op de honderden fietsen van azc-bewoners. Die van hem staat er ook tussen en verlaat elke dag het azc, want stilzitten, dat doet Ahmed niet. Dalia woont intussen niet meer op het terrein, maar met vier broers en zussen in Deventer.


De woensdag is om te helpen bij de #Meedoenbalie, de vrijdag altijd voor het zorgcentrum Ludgerus en de andere dagen is Ahmed te vinden bij de activiteiten voor The Colorful Circle en doet hij allerlei klusjes voor wie het maar vraagt. Er komen vele appjes op een dag binnen en hij zou niet anders willen, want niks doen is geen optie. “Als ik lekker bezig ben, slaap ik beter. Dan heb ik het gevoel dat ik iets nuttigs heb gedaan.”


Leuk om bezig te zijn

In zijn thuisland Irak werkte Ahmed voor grote organisaties die zich bezighouden met kinderen, welzijn en sociale cohesie. Eenmaal in Nederland wilde hij al snel zijn dagen vullen. “Ik zag de oproep voor de #Meedoenbalie en binnen de kortste keren ging ik naar organisaties toe om vrijwilligerswerk te doen.” Bij zorgcentrum Ludgerus staat hij achter de bar om koffie en thee uit te delen aan ouderen die aan het bridgen, sjoelen of bingoën zijn. “Dat doe ik elke vrijdag, maar ze bellen ook regelmatig of ik nog een andere dag wil komen en dat doe ik dan. Ik vind het ook heel leuk om bezig te zijn voor de The Colorful Circle, dat is een organisatie die kinderen van allerlei culturen verbindt door activiteiten. Het doel is om respect, acceptatie en communicatie te bevorderen. Veel kinderen spreken geen Nederlands, dus dan is het handig als ik erbij ben. Ik leg de waarden van de organisatie uit en wat we gaan doen. De kinderen gaan altijd heel leuk met elkaar om, dat is mooi om te zien.”


Een grote vriendenkring

Niet alleen slaapt Ahmed beter als zijn dagen gevuld zijn, ook is het goed voor zijn zelfvertrouwen. “Dat je echt ergens kunt helpen, voelt goed.” Door alle vrijwillige inzet heeft Ahmed intussen en zeer grote vriendenkring. “Vooral Nederlanders. We komen veel bij elkaar over de vloer en ik help ook met allerlei klusjes. Ik vind dat ik een bijdrage moet leveren aan de maatschappij, want ik ben jong en gezond. Elkaar helpen is ook goed, zo krijg je een sterke gemeenschap. Het maakt me gelukkig. Laten we in vrede leven, elkaar begroeten, elkaar helpen en met liefde en respect met elkaar en de wereld omgaan.”


Positieve energie

Dat bezig zijn goed voor je is, vindt ook Dalia. Anders dan Ahmed is ze nog niet vrijwillig actief en wil ze eerst nog beter de taal leren. “Ik wil heel graag dingen doen, maar ik spreek nog geen Nederlands en wil dat eerst meer leren, zodat ik dan ook meer durf te doen. Dan wil ik graag helpen bij kleding maken op het azc.” Waar de meer outgoing Ahmed denkt dat je juist door vrijwilligerswerk beter de taal leert, wil de introverte Dalia het rustiger aan doen. Wel is ze gestart met danslessen. “Van Ahmed hoorde ik van de #Meedoenbalie en ben langsgegaan. Daar maakte ik kennis met de danslessen en nu doe ik elke maandagavond Jazzfunk. Het geeft me positieve energie en bewegen is gezond. Ik leer ook nieuwe mensen kennen.” Ook al bewandelen ze elk een eigen pad in een ander tempo, over één ding zijn ze het eens: bezig zijn is goed voor je.


Geschreven door Annemieke Dubbeldeman


Ook #Meedoen als organisatie? Neem dan contact op met ons!

Deel blogpost
Gerelateerde blogposts

Henk: een man die meer houdt van aanpakken dan van vergaderen

We zitten samen aan een tafeltje bij de speeltuinvereniging “de Hoven”. Het geluid van spelende kinderen op de achtergrond. Ik heb een gesprek met Henk Groen, en wie kent hem niet. “Nee” niet de schrijver H. Groen, bekend van het boek “Pogingen om iets van het leven te maken” maar H. Groen, Henk die op “de Worp’” woont. Alhoewel Henk wel een goed voorbeeld is van iemand die iets van het leven maakt. Het is een vieve man die veel binnen de gemeenschap in en voor de wijk doet. “Door vrijwilligerswerk blijf je letterlijk en figuurlijk in beweging, daar blijft een mens gezond van.” en dat verklaart waarschijnlijk de verschijning van Henk. Want hij is bij veel activiteiten op de worp te vinden. “Het is ooit begonnen omdat ik gevraagd werd of ik niet mee wilde helpen met het huttenkamp.” Een groots, geweldig, fantastisch festijn voor kinderen aan het eind van de zomervakantie. “Ik was net of nog net niet met pensioen“ zegt hij “en zoals dat dan gaat komt van het een het ander. Ik doe nu voor verschillende activiteiten administratie, m.n. financiële activiteiten. Maar daar komen vaak ook hand en spandiensten, want ik steek graag de handen uit de mouwen. Financiën en administratie dat is wel mijn oude vak. En ik houd er van mijn kennis te gebruiken.” Henk vindt het leuk om een bijdrage te leveren. Van speeltuinverenging, volkstuinvereniging, voedselbos tot “kleding loop”. Henk vertelt er enthousiast over. Wanneer ik vraag hoeveel tijd hij besteed aan vrijwilligerswerk dan denkt hij diep na. “Nou ja” zegt hij dan “mensen zeggen weleens, “Henk kom je wel toe aan onderhoud van je eigen huis.” Dan moet ik eerlijk zeggen dat schiet er wel eens bij in.” “Weet je” zegt hij: “Met vrijwilligerswerk maak je veel vrienden. Het is een verrijking van mijn leven.”
Lees meer

Aletta: “Het geeft voldoening om iets aan de gemeenschap terug te geven”

Dit is een uitspraak van Aletta Mes, vrijwilliger in de Lebuinuskerk, de stadskerk in Deventer. “Twee jaar geleden zijn wij vanuit Utrecht naar Deventer verhuisd” vertelt Aletta. ‘In Utrecht had ik een winkel in het centrum. Vroeger zou je dat een winkel in “passementen” noemen. Ik verkocht allerhande naaiartikelen, knopen, sierband, kwasten, franje enz. De winkel heette “Passementerie.“ De contactpersoon voor de vrijwilligers van de kerk hoorde van haar achtergrond en benaderde haar. Of ze belangstelling had om het kerkwinkeltje wat op te frissen, te vernieuwen. Dat sprak haar aan. Ze vond het leuk iets binnen de kerk te doen. “Het ligt me denk ik wel om iets weer op de rit te zetten. We doen het met zijn tweeën. Dat vind ik prettig samen verantwoordelijk voor de inkoop en de keuze van de producten. Het is toch zoeken naar producten die bij Deventer maar ook de kerk passen. De doelgroep die de het winkeltje bezoeken zijn zowel toeristen als kerkbezoekers.” Vrijwilligerswerk vergroot je betrokkenheid bij die organisatie en bij de mensen die bij de organisatie horen. De kerk heeft een speciale medewerker die brengt structuur in al het werk wat vrijwilligers doen. “Zo hebben wij als vrijwilligers een duidelijk aanspreekpunt, is het helder wat iedereen doet en hoe dat samenhangt” zegt Aletta. “Zo ervaar je ook dat men ons werk belangrijk vindt en het vergroot de binding met elkaar.“ Aletta vertelt dat je als vrijwilliger wel honderd dingen kunt doen. “Maar het moet wel behapbaar zijn. Er moet wel een balans zijn in je leven.” zegt ze, “naast vier dagen werken heb je maar beperkte tijd. Dat is gewoon zo. “ Vrijwilligerswerk, “klein of groot”, er is altijd iets wat bij je past.
Lees meer

Silvia: Een creatieve alleskunner

Dat is Silvia Sanders, men zegt weleens over haar: “Ze kan toveren met verf, wat haar ogen zien maken haar handen.” In 2001 kwam Silvia in Lettele wonen. Ze zegt: “Een dorp is leuk, gaat zeker voor je leven, wanneer je een steentje bijdraagt.” Al gauw werd ze door bekenden gevraagd om deel te nemen aan de groep decorbouwers voor de jaarlijkse revue. In oktober komt de groep decorbouwers (5 mannen en Silvia) voor het eerst bij elkaar. De schrijvers van de revue leveren dan hun eerste teksten en ideeën over het decor aan. Hun werk vangt dan aan. Enthousiast begint ze te vertellen over haarzelf en over de boys. De boys zijn voor het grovere werk zagen, timmeren enz. Wanneer dat klaar is zeggen ze tegen haar: “redt oe der moar met”. “Ja en dan komt het fijne werk, de details” zegt Silvia. Ze straalt en vervolgt: ‘Ik ben gewoon een van de guys, ze noemen mij Silly. En ik ben ook wel een beetje Silly. Soms veel te precies volgens de mannen.” Ze kijkt wat nadenkend voor zich uit. Pakt haar telefoon en laat een foto zien van gemaakte grote kruidenpotjes. “Kijk” zegt ze “op die kruidenpotjes zet ik dan niet alleen de streepjes van de barcode maar ook de juiste cijfers. De gabbertjes vinden dat soms overbodig maar ze weten dat hun Silly een beetje silly is. En ja eigenlijk ben er ook wel trots op als het er mooi en precies uit ziet.” Soms zegt ik tegen mijzelf: “misschien kan het ook wel wat minder. Maar…” En trekt haar schouders op. We zijn een leuk team hebben dezelfde humor, teuten niet en na het werk drinken we gezellig een biertje. De revue in Lettele doet er zijn voordeel mee. Ieder jaar weer kleurige, mooi uitgewerkte decorstukken. Tekst: Gerrie Nieuwenhuis Foto: Ingrid de Vlaming
Lees meer